این هنرمند که در ذهن بیشتر مخاطبان با شخصیت سوسن در سریال پایتخت شناخته میشود همچنین گفت: این کاراکتر در ابتدا قرار بود یک مهندس شیک شهری باشد اما تصمیم بر آن شد تا تغییر کند رویه ای که خودش نیز آن را دوست داشته است.

این هنرمند در فیلم هایی موفقی چون ماجرای نیمروز، شیار 143، لیلاج و قهر و آشتی حضور داشته است و از جشنواره های معتبر بین المللی نیز جایزه بازیگری دریافت کرده است.

به باور محیا دهقانی هنر یک بازیگر نشان دادن واقعیات به رغم محدودیت هاست.

آنچه از نظرتان میگذرد ماحصل گفتگوی تارنمای سراسری اهالی هنر با این هنرمند جوان است.

*کمی از خودتان بگویید در حال حاضر به چه فعالیتی مشغول هستید؟

با سلام خدمت شما و یکایک هموطنانم در همه جای ایران..

در شرایط فعلی که به خاطر کرونا بیشتر اوقات مان را در منزل می گذرانیم.

 خُب کرونا مانند بسیاری از مشاغل بر روی بازیگری نیز تاثیر گذاشته است..

خود من هم یک فیلم آماده اکران داشتم اما به خاطر این معضل نمایش آن متوقف شد.

البته من بازیگری هستم که تا به امروز آهسته و پیوسته کار کرده ام یا شاید به تعبیری گزیده کار بوده ام.

من قبلاً سالی یک فیلم کار میکردم..امروز هم حتی با وجود شرایط کرونایی همین رویه را ادامه داده ام.

*سالی یک فیلم؟!! این امر دلیل به خصوصی دارد؟

به دلیل آنچه که من اسمش را فقر فرهنگی، بعضآً رقابت های ناسالم و شاید هم عدم وابستگی میگذارم، من نوعی و دوستانی امثال من نه تنها در شرایط کرونایی بلکه قبل از آن چندان پرکار نبوده ایم که بخواهیم امروز بیکار باشیم.

سوال اینجاست مگر چند درصد دوستان بازیگر بیکار شده اند؟!! اگر سینما تعطیل شده در عوض شبکه نمایش خانگی که به شدت پرکار است!!  و همان عده ی معدودی که پیش تر کار میکردند امروز هم پرکار هستند!!

جالب است خدمت شما عرض کنم رشته ی دانشگاهی من تئاتر است اما تا امروز یکبار هم در صحنه تئاتر شهر اجرا نداشته ام!!

 با این شرایط ترجیح میدهم چندان وقت خودم را در تئاتر نگذارم چرا که عایدی چندانی برای من ندارد!!

بگذارید از نگاه دیگری به مساله نگاه کنیم، اگر بعد از مساله کرونا، چالشی دیگر به وجود آید آیا ما آمادگی لازم را برای مقابله با آن شرایط داریم ؟

من که فکر نمی کنم.!!

 به نظر من باید همواره مشکلات را پیش بینی کرد و با آمادگی به مقابله با آنها برخاست.

*ارتباط شما با سایر همکاران تان به خصوص در این شرایط کرونایی چه میزان است ؟

جالب است بگویم من از آن دسته بازیگرانی هستم که اتفاقاً با افراد زیادی در این حیطه ارتباط ندارم.

 من  10 سال است که به صورت جدی بازیگری را دنبال میکنم.. بعضاً این معضل را میبینم که تا روابط آنچنانی نداشته باشی به تو کار نمی دهند!!

رویه ای که در چارچوب های فکری من یا خانواده من نمی گنجد.

 من امروز میشنوم برخی پول میدهند و مثلاً در فلان فیلم بازی میکنند روندی که واقعاً مایه تاسف است.

یک بازیگر از هنرش مایه میگذارد و باید کارش را ارج نهاد..نه اینکه از او مطالبه پول کرد!!

متاسفانه عدم نظارت مناسب در این وادی باعث شده عده ای به سودای شهرت طلبی عده ای خاص،  بسیاری از هنرمندان پیشسکوت امروز بیکار باشند. !!

*پس به وجود روابط ناسالم در وادی بازیگری اذعان میکنید ؟

بی شک مانند هر شغل دیگری در بازیگری نیز رابطه های نا سالم وجود دارد. من هم شنیده ام..

 اما خوشبختانه تا به امروز خود من با این معضل مواجه نشده ام.

من گزیده کار کردن و درست کار کردن را به هر چیزی ترجیح میدهم

من از 19 سالگی وقتی که دنیای بازیگری وارد شدم به خودم گفتم..

محیا خودت هستی وکفش هایت..

پس متکی به خودت باش.

من اجازه دخالت و سوء استفاده را در کارم حتی به خانواده خودم نیز نمی دهم.

*از مسیری که طی کرده اید راضی هستید؟

بله، چرا که حاصل دسترنج خودم بوده است.

من از کارم لذت میبرم..

مسیری که طی کرده ام برایم مثل یک پازل بوده، شاید هنوز تا کامل شدن فرصت زیادی باقی باشد

 اما اگر یکبار دیگر هم متولد شوم باز هم بازیگری را انتخاب میکنم.

*وسوسه مهاجرت و رفتن به خارج؟

به هیچ عنوان، به نظر من، کسی که در کشور خودش موفق است نیازی به مهاجرت ندارد، البته من مسیر بسیار درازی تا رسیدن به موفقیت دارم..

اما معتقدم اگر کیفیت کارت عالی باشد همه جا شناخته میشوی..

مصداق بارز این گفته آقای فرهادی است.

شاید اگر من از دوران بچگی وارد بازیگری شده بودم امروزِ روز، جلوتر بودم اما بازهم از مسیری که طی کرده ام ناراضی نیستم هرچند معتقدم جای پیشرفت بیشتری دارم.

به باور بسیاری موفقیت در بازیگری زمانی اتفاق می افتد که یک بازیگر علاوه بر استعداد ذاتی مطالعه و تحقیق را نیز چاشنی کارش کند. رویه ای که خوشبختانه من به آن باور دارم و طبق آن به پیش می روم.

*برخی هنرمندان همچون گلشیفته فراهانی تصمیم به مهاجرت گرفته اند و کارشان را در خارج از ایران دنبال می کنند آیا موافق این رویکرد هستید؟

 زمانی که گلشیفته فراهانی تصمیم به مهاجرت گرفت کارنامه ی قابل قبولی از خود به جای گذاشته بود و با بیشتر فیلمسازان مطرح کار کرده بود و شاید در باور ایشان حضور بیشتر در سینمای ایران  دیگر قابلیت نمایش ظرفیت هایش را نداشت که تصمیم به جلای وطن گرفت. من به دیدگاه ایشان احترام می گذارم اما به نظر من  وقتی یک هنرمند ایرانی وارد محیطی همچون سینمای هالیوود می شود پیچیدگی کارش صد چندان است چرا که باید با غول های هنری رقابت کند و کار خودش را از صفر  شروع کند، در چنین شرایطی من ترجیح می دهم در کشور خودم کار کنم..

به نظر من اگر سطح کیفی کارَت عالی باشی هر جا که باشی دیده می شوی..فرقی هم ندارد در ایران کار کنی یا آن سوی آبها. مضافاً با توجه به شرایط خاص فرهنگی ایران، اگر یک هنرمند به خارج مهاجرت کند دیگر نمی تواند در کشور خودش کار کند.. البته قبول دارم در اینجا شاید محدودیت هایی هم وجود داشته باشد اما حتی با این شرایط من ترحیج میدهم در کشور خودم کار کنم.

*اشاره به محدودیت ها کردید..ما در فیلم های خودمان نشان می دهیم که مثلاً یک زن در خصوصی ترین شرایط خانه ی خودش هم نمی تواند بدون حجاب ظاهر می شود مساله ای که از واقعیات به دور است و باور پذیری اثر را کاهش میدهد. آیا با این شرایط خاص می توان صد در صد قابلیت های هنری را نشان داد؟

این صحبت کاملا درست است چرا که در عالم واقعیت، من نوعی، در منزل خودم بدون حجاب هستم و نشان دادن یک زن با حجاب کامل آنهم در خلوت خودش شاید چندان منطقی به نظر نرسد اما ما شرایط خاص خودمان را داریم و پذیرفته ایم در این شرایط کار کنیم..از دید من حتی با این شرایط هم بسیاری از هنرمندان ما توانسته اند ظرفیت های گسترده ای از خودشان و سینمای ما را به جهانیان نشان دهند.

به باور من هنر یک بازیگر نشان دادن واقعیات، حتی به رغم محدودیت هاست.

*گزیده کاری، سینما یا تلویزیون؟

من در دانشگاه، تئاتر خوانده ام که به سینما برسم و برایم کیفیت کار و محتوا بر هر چیزی ارجحیت دارد. شاید این دیدگاه به قول شما باعث گزیده کار کردن من بوده است.

برخی ادعا می کنند اگر یک بازیگر، در تلویزیون ایفای نقش کند شانس چندانی برای موفقیت درعالم سینما ندارد و پیشنهاد سینمایی مطلوبی نصیب اش نمیشود                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        من اعتقاد دارم توانایی و عملکرد یک بازیگر می بایست ملاک سنجش کارش قرار گیرد.

شاید در گذشته شکاف بین سینما و تلویزیون زیاد بود اما امروز این گونه نیست.

آقای فرهادی به عنوان یک فیلمساز مطرح، برای فیلم جدیدش ازآقای محسن تنابنده استفاده کرده است بازیگری که یکی از موفق ترین های چهره های تلویزیون است.

پس به این نتیجه می رسیم که آن ادعا چندان مواقعی به نظر نمی رسد.

من به دنبال یک نقش آفرینی موفقیت آمیز هستم..تلویزیون و سینما تفاوتی نمی کند.

*متکی بودن به جنبه مالی بازیگری؟

هر کسی در بازیگری ایدئولوژی و باور خاص خودش دارد..من در بدو ورودم به عالم بازیگری

توقع آنچنان دستمزدی نداشتم....

شاید برای خیلی ها چند صد هزار تومان پول خُرد باشد اما برای من اینگونه نیست.

 بیاد دارم با اولین دستمزدی که از بازیگری گرفتم کتاب خریدم و کلی کیف کردم.!!

 از دید من توجه به ماهیت هنری بازیگری می بایست رویکرد اول هر بازیگر باشد نه صرفاً مسائل مالی آن، چرا که نمی توان روی درآمد پایدار این حرفه، دست کم در کوتاه مدت حساب کرد!

*سوسن پایتخت ؟

من وقتی برای این نقش انتخاب شدم  همزمان دو پیشنهاد سینمایی نیز داشتم..اما خوشحالم این سریال را انتخاب کردم.

شخصیت سوسن در ابتدا قرار داد یک مهندس اتو کشیده شهری باشد اما به پیشنهاد آقای تنابنده تبدیل به یک دختر لجباز عصبی شد تغییری که خوشبختانه بازخورد مردمی خوبی داشت

چیزی که من از سریال پایتخت گرفتم این بود که  کلیه عوامل سریال  پایتخت مثل یک خانواده هستند و احساس غریبی نمیکردم...

 در اینجا نیز لازم می دانم از سرکار خانوم الهام غفوری تهیه کننده این سریال که زمینه ساز حضور من در مجموعه پایتخت شد قدردانی کنم.

ایفای نقش در سریال پربیننده پایتخت تجربه بسیار خوبی بود..

*دیدگاه شما درباره شهرت؟

من از سنین 5 شش سالگی برای خانواده و دوستانم نمایش بازی میکردم و همین مساله باعث شد از 12 سالگی و با حمایت مادرم کلاس بازیگری بروم...هر چند مادرم اعتقاد داشت من باید دکتر شوم !!

در آن زمان رسیدن به شهرت برای من چندان اهمیت نداشت.. بعدها به این نتیجه رسیدم، که بازیگری و شهرت  ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند و زندگی عادی یک بازیگر با بسیاری از محدودیت ها مواجه است.

یک بازیگر شاید نتواند همه جا برود یا مثلاً در مورد هر مساله ای اظهار نظر کند.

آن چیزی که در وادی بازیگری برای من حایز اهمیت است و سعی میکنم به آن توجه داشته باشم در وهله ای نخست درست کار کردن است نه شهرت و پول!!

چرا که رسیدن به شهرت این روزها به مدد شبکه های اجتماعی خیلی راحت است اما ماندگار شدن در ذهن مردم چیزی نیست که به این سادگی ها حاصل شود.

*مطالعه کردن در زندگی روزمره؟

تا قبل از اینکه وارد دنیای بازیگری شوم خیلی به مطالعه کردن علاقه ای نداشتم، اما با انتخاب رشته ادبیات نمایشی میل به مطالعه کردن را درونم بوجود آوردم.

اوایل تصور میکردم با یک چهره  معقول و داشتن استعداد میتوان یک بازیگر خوب شد اما به محض ورود به دانشگاه دیدگاهم عوض شد چرا که فهمیدم آن چیزی که در بازیگری حرف اول را میزند مطالعه و آگاهی است.

امروز خوشبختانه سطح مطالعاتم خیلی بالاتر رفته است و با علاقه و شور کتاب می خوانم.

*آخرین کتابی که خوانده اید؟

طبعاً به مطالعه کتاب های بازیگری علاقه زیادی دارم به خصوص نمایشنامه ها

 من هیچ وقت از خواندن نمایشنامه ی ندبه استاد بیضایی سیر نمیشوم و دوست دارم روزی ایفاگر شخصیت زینب در این نمایشنامه باشم، هر چند با شرایط امروز شاید امکانش چندان فراهم نباشد!!

 خواندن این اثر ماندگار را به همه علاقمندان بازیگری توصیه میکنم.

*فیلم دیدن چطور؟

تماشای فیلم یکی از علاقه های اصلی من است و اعتقاد دارم یک بازیگر باید زیاد فیلم ببیند.

البته تماشای فیلم و سریال های خارجی را ترجیح میدهم چرا که فیلم های ما بیشتر دیالوگ محور هستند تا بازی محور، رویه ی که امیدوارم تغییر کند.

من سریال نابودی با بازی نیکول کیدمن را خیلی دوست دارم.

ضمن اینکه آثار بزرگانی چون: وودی آلن، رومن پولانسکی، هیچکاک، تارانتینو و... را خیلی می پسندم

من معتقدم میتوان بارها و بارها آثار این بزرگان را تماشا کرد و خسته نشد.

*بازیگران مورد علاقه؟

همان طور که اشاره کردم.. مهم ترین شاخصه  بازیگر ارائه یک نقش آفرینی با کیفیت است..

 ما بازیگران با کیفیت زیادی داریم..

خانوم پانته آ بهرام نازنین در فیلم هامون یک نقش بسیار کوتاه داشت..اما چون کیفیت کارش بالا بود موفق شد و امروز جایگاه خودش را تثبیت کرده است..روندی که می تواند برای یک بازیگر جوان الگوی مناسبی باشد..

ضمن اینکه بازی و شخصیت  هنرمندانی چون فاطمه معتمد آریا و مریلا زارعی را همیشه دوست دارم.

*از سینمای غرب چطور؟

هنرمندان آن طرف خیلی بزرگ هستند و صاحبان اصلی سینما محسوب می شوند.

بیاد دارم وقتی بازی جولیتا ماسینا بازیگر مشهور ایتالیایی و همسر فدریکو فلینی فیلمساز بزرگ را در سه فیلم مختلف مشاهده کردم، در نگاه اول متوجه نشدم نقش آفرین هر سه فیلم خود او بوده است..!!

چرا که به قدری متفاوت ظاهرشد که تشخیص کار را برای من مشکل کرد!!

این یعنی هنر یک بازیگر!

روندی که لازم است در سینمای ما نیز بیش از پیش مورد توجه باشد.

این روزها برخی دوست دارند مثل بهروز وثوقی باشند....به نظرم از آقای بهروز وثوقی یک نمونه وجود دارد..

دیگران اگر می توانند خودشان حرفی جدید بزنند !!

*فعالیت در عرصه گویندگی؟

خیلی اتفاقی و به پیشنهاد یکی از دوستانم وارد گویندگی شدم و ادعایی هم در این زمینه ندارم.

قرار شد در ابتدا به جای یک پسربچه صحبت کنم. با آن که تجربه ای در این زمینه نداشتم کار نسبتاً قابل قبولی از آب در آمد و تجربه جذابی بود.

من معتقدم اساتید بزرگی در حیطه دوبله فعالیت میکنند و من هیچ گاه خودم را با این عزیزان مقایسه نمی کنم و تمرکزم صرفاً روی بازیگری است.

*غیر از بازیگری شغل دیگری هم دارید؟

 خیر، دختر خانواده هستم و جز بازیگری شغل دیگری ندارم.

البته با توجه به اینکه تحصیلاتم را تا مقطع کارشناسی ارشد ادامه داده ام بدم نمی آید در آینده سراغ تدریس کردن هم بروم.

*اهل موسیقی هم هستید؟

 در کودکی به فراگیری ساز دهنی  پرداختم اما ادامه ندادم...

ترجیح میدهم  یک شنونده موسیقی باشم تا یک نوازنده..

در خلوت خودم معمولاً زیاد موسیقی گوش میکنم..

*غیر از شما کس دیگری هم از اطرافیان تان فعالیت هنری دارد؟

 خیر

*توصیه محیا دهقانی به علاقمندان چیست؟

 من خودم را در جایگاهی نمی بینم که بخواهم به دیگران توصیه ای داشته باشم ..

اما به نظر من هر کسی باید به دنبال علاقه ی اصلی خودش برود و مبتنی بر استعداد ذاتی اش فعالیت کند. هر چند به زعم دیگران  اشتباه  باشد..  چون ما یکبار بیشتر فرصت زندگی کردن نداریم.

خیلی ها از من می پرسند چطور بازیگر شویم. من در جواب این عزیزان می گویم..

کلاس بازیگری ثبت نام کنید و تحصیلات خود را در این زمینه ادامه دهید چرا که اصلی ترین مسیر رسیدن به بازیگری همین است..

به نظر من اگر جوهره این حرفه را درون خود داشته باشید و آن را پرورش دهید قطعا به نتیجه دلخواه خود دست پیدا میکنید.

البته به شرطی که در  این مسیر دلسردی نشوند و ثبات قدم داشته باشند.

*نهایت و سقف خود را کجا می بینید؟

حتما شنیده اید که می گویند بالاخره بیماری کرونا هم ریشه کن میشود اما زمان دقیقی برایش تعیین نمی کنند..

 من هم خودم را یک تونل تاریک میبینم اما انتهای روشن آن باور دارم. یعنی امیدوار هستم اتفاقات خوبی برای من رخ میدهد هر چند نمی توانم زمان دقیقی برایش پیش بینی کنم.

*اهل ورزش هم هستید؟

بله، من از 8 سالگی تا 21 سالگی کاراته را به شکل تقریبا حرفه ای کار میکردم..

اما به خاطر بازیگری  و آسیب های احتمالی آن را کنار گذاشتم..

به نظر من ورزش کردن یکی از مهم ترین  مولفه های زندگی یک بازیگر است چرا که سلامت جسم و روانی را در پی دارد.

 من هم هر زمانی فرصت اجازه دهد ورزش میکنم.

*آخرین فیلمی که در آن نقش آفرینی داشته اید چه بوده است؟

فیلم لب خط  به کارگردانی و نویسندگی علی جبار زاده آخرین فیلمی است در آن ایفای نقش کرده ام...اثری که چندی قبل تصویر برداری اش به پایان رسید و به امید خدا در جشنواره فجر امسال به نمایش در می آید. فیلمی اجتماعی با رگه هایی از طنز که هنرمندانی چون : نیما شعبان‌نژاد،  هومن حاج عبدالهی، روشنگ گرامی، نسیم ادبی، رضا داودنژاد، سیاوش چراغی‌پور و سمیرا حسن‌پور هم در آن حضور دارند.

*هنرمند سیاسی هستید؟

به خاطر ایفای نقش در فیلم هایی چون شیار 143 و ماجرای نیمروز، خیلی ها از من این سوال را می پرسند..

 که آیا سیاسی هستی؟!

در جواب این پرسش باید بگویم جنگ 8 ساله و تبعات ناشی از آن، بخشی مهم از تاریخ سیاسی اجتماعی مملکت ماست و من نیز خرسندم که به سهم خود توانسته ام گوشه ای از این تاریخ را نشان دهم. بازی در چنین آثاری را نمی توان به مفهوم سیاسی بودن تلقی کرد.

من معتقدم استفاده از ظرفیت گسترده هنر در بازتاب رویدادهای سیاسی اجتماعی یک ضرورت مهم است و در این بین یک هنرمند می بایست با مطالعه و کنکاش دقیق، واقعیات را در ذهن مخاطبان باورپذیرنشان دهد.

*حضور در عرصه مدلینگ؟

بواسطه پیشنهاد یکی از دوستان مدت کوتاهی در عرصه مد و مدلینگ حضور داشتم، درآمد خوبی هم داشت، اما ترجیح میدهم صرفاً بازیگری را دنبال کنم.

*شما به خاطر بازی در فیلم فصل شکار(لیلاج) ساخته داریوش یاری و فیلم کوتاه باهِر ساخته حسن آخوند پور موفق به دریافت چند جایزه معتبر بازیگری از نهمین جشنواره بین المللی  فیلمهای ایرانی سانفراسیسکو شده اید ..از این موفقیت ها بگویید.

راستش را بخواهید بدانید من هم در رسانه ها این خبر را شنیدم و لوح تقدیر این جشنواره به ایمیل کارگردان ارسال شد و جایزه نقدی خاصی هم نداشت.. تا جایی که میدانم سطح  کیفی جشنواره بالا بوده است و از این موفقیت بسیار خوشحالم، هرچند شاید آن گونه که انتظار میرفت این خبر در رسانه ها منعکس نشد!!

*ارتباط با رسانه ها و مصاحبه کردن؟

با رسانه ها رابطه ام بد نیست.. اما اعتقاد دارم یک هنرمند زمانی باید مصاحبه کند که حرفی برای گفتن داشته باشد  من حضور مداوم یک هنرمند را در رسانه های مختلف چندان نمی پسندم.

*صحبت پایانی ؟

تشکر از شما به خاطر ترتیب دادن این گفتگو برای همه هموطنانم آرزوی سلامتی و توفیق دارم.

 

گفتگو  و تنظیم : روح اله سعادتمند

با سپاس از حسین رنجبر مدیریت تارنمای سراسری اهالی هنر